Twee jaar geleden gebeurde het tegen het al gedegradeerde EFC ’58: een onverwachte en kansloze nederlaag op eigen veld. In de aanloop naar het duel met AGOVV werd die wedstrijd door de technische staf nadrukkelijk aangehaald.AGOVV, net als EFC ’58 toen, als gedegradeerd, geen onderschatting, geen gemakzucht, volledig scherp. Maar ondanks alle waarschuwingen voltrok zich zaterdag opnieuw hetzelfde scenario voor de Hardenezen.

De wedstrijd begon onrustig. De technische staf koos voor Wesley van ’t Hul onder de lat, terwijl Jordi Schoonhoven terugkeerde van een schorsing en Jelle van ’t Hul weer op de bank zat. In vergelijking met vorige week was er dus meer keuze, maar het spelbeeld in de openingsfase was rommelig.

Na vijf minuten ging het mis. Een ongelukkige handsbal leverde AGOVV een vrije trap op aan de rechterkant. De bal werd scherp voor het doel gedraaid, net voor de handen van keeper Van ’t Hul weggekopt, en via wat klutswerk kwam de bal voor de voeten van Daan Bosch: 0‑1.

S.V. ’t Harde stond achterin vaak één‑op‑één, wat risico’s met zich meebracht. Aanvallend leverde het wel kansen op: een kopbal van Mitch van den Berg, schoten van Bram van der Worp en Bas Zanting, maar de gelijkmaker viel niet.

AGOVV zocht steeds snel de voorwaartsen op, en in de 33ste minuut leidde balverlies op het middenveld tot een snelle uitbraak. Jaap de Brouwer rondde beheerst af: 0‑2. Drie minuten later werd het nog erger. Na zwak uitverdedigen aan Hardeneze zijde schoot Steven van Es de bal over de keeper heen: 0‑3. Een catastrofe tekende zich af.

Toch was er vlak voor rust nog een sprankje hoop. Henk Elskamp schoot de 1‑3 binnen, waardoor er met enige moed de kleedkamer werd opgezocht.

Met dezelfde elf begon S.V. ’t Harde aan de tweede helft, met de duidelijke opdracht om snel de aansluitingstreffer te maken. Maar na tien minuten werd die hoop de grond in geboord. Een vrije trap van Marco Bosz ging eenvoudig binnen: 1‑4.

De thuisploeg drong daarna nog wel aan en kreeg kansen, maar het was zo’n middag waarop werkelijk niets wilde vallen. Er had tot kerst gevoetbald kunnen worden, maar de bal wilde er niet meer in.

De nederlaag was terecht en kwam hard aan. Zeker gezien de uitslagen op de andere velden, waar concurrenten wél punten pakten. In theorie is directe handhaving nog mogelijk, maar dat valt onder wensdenken.

Volgende week wacht de uitwedstrijd tegen Groen‑Wit ’62. Daarna lijkt de blik vooral gericht te moeten worden op de nacompetitie, waarin S.V. ’t Harde zal moeten strijden voor lijfsbehoud.

Foto’s zijn gemaakt door Annemieke Jolink.